Dag 25, Etappe 22

L'Isle de Noe 113.3km k909m.
Over dood punt. Afzien in kwadraat. Het kan altijd erger en elk nadeel heb een voordeel. Tas gescheurd. Slaap tuin kasteel.

l’Isle de Noé

Dag 25  |  Etappe 22  |  l’Isle de Noé  |  10:00-20:30
              |  113,3 km  |  7:17:58  |  909 m^  |  15,5 km/h
               |  1.696,6 km  |  114:13:49  |  11.030 m^  |  14,9 km/h

E21 Moissac

Cahors ontvlucht. Hoog Renesse gehalte. Broeierig tegenwind. Eind latijn. Tarn gevonden ff bijkomen. Plan zo of ma Loerdus. Nu munt, lekker luchtje

Blues in Cahors

Rocamadour is schilderachtig mooi. En ook Valkenburg aan zee. Om in de herfst terug te keren. Start met 5 km boven 7%. Halverwege geleidelijke afdaling, 20km: genieten!
Weggetje boven Vers: fenomenaal spannend smal. 65km k609m: toch nog zware dag.

Day 21, Stage 19

Rocamadour 67.8km k878m.
Prachtige dag. Eindelijk Dordogne gezien. Diepe dalen, hoge kliffen, slingerende weggetjes. Bruce is thuis.

Day 20, Stage 18

Donzenac 115km k1244m.

Benen ok. Kop fris. Zon genoeg. Wind in rug. Stolichniya in bar...

Day 19, Stage 17

St. Leonard 75.7km k831m

I've got a bike
You can ride it if you like
It's got a basket, a bell that rings
and things to make it look good

Dag zoveel etappe me zus en me zo

Zit in La Souterraine 856 klim meters vandaag. 75km en nog wat. Panne: gebroken low rider. Klote aluminimum.

La Chatre

Vandaag blijf ik een dagje in La Chatre. Gisteren 130km gefietst, beetje moe. Het weer is nog steeds druilerig, jammer. Gisteren 27 graden met zon, echt mijn fietsweer! Nu weer te koud. Last van 2de week malheur, vandaag diarree. Oh en Arhtur dat k400m gaat over de klimmeters. Ik heb een GPS bij me die netjes bijhoudt hoeveel meters ik op een dag omhoog zwoeg. Niet gecorrigeerd voor lokale luchtdruk, dus bij benadering...
Vanavond begint hier een feest van oude muziekinstrumenten. Dus er zijn allemaal trekzakken in de stad, druk druk druk. Overigens heeft George Sand hier gewoond, en dat willen ze ook graag weten. Als schrijver zit je hier dus goed.
Vanochtend lang op bed gelegen, luisteren naar de regen op het tentdoek, daarna genieten van de Super-U (alleen daarom zou ik al in Frankrijk willen wonen), en verder het dorpje verkend. Tijd om te koken, te slapen en morgen te zien: Quo Vadis...

Bruce

(Ben energie aan het sparen voor het fietsen, schrijven en fietsen gaat niet goed samen, fietsen en ideeen op doen wel: veremos)

Day 16, Stage 15

La Chatre 130km k480m.
Vlak lang heet, klimmetjes op eind. Beetje ritme nog niet dansen. Lege camping ver van dorp. Gaap...

Day 15, Stage 14

Nevers 35km k205m.
Tochtje. Onplezante aankomst: camping mutsje met PMS. Kathedraal Bernadette terras. Internetcafe dicht: ziek. Zon 25gr.

Day 14, Stage 13

Prémery 65.4km k460m.
7 dagen regen 2 weken wind tegen. Vandaag zelfs bergaf bijtrappen om vooruit te komen. Ben ik nog in NL? Bruce is aan vakantie toe.

Day 13, Stage 12

Vezelay 58.9km k289m.
Canal de Nivernais heerlijk rustig langzaam omhoog. Puntig steil einde. Kathedraal! Eten met Anja & Theo.

Day 12, Stage 11

Auxerre 89km k400m.
Eindeloze vergezichten, prachtig land. Mooie steden veel kathedralen. Notre dame reist mee. Kamp naast stadion.

Day 11, Stage 10

Troyes 93.0km k270m.
Franse hypocrisie, geen tour vanwege snuifje koffie, maar wel velden vol papaver en hennep. Lange rechte wegen, regen, stevige tocht.

Day 10, Stage 9

Chalon 74.2km k324m.
Eindelijk ritme. Kracht komt terug. Prachtige dag met weidse vergezichten. Pelgrim ontmoet. Dag eindigt met sleutelen aan motorfiets.

Geluiden

"The fourth of july"
In het bos ten zuiden van Varennes en Argonne

Het is een nieuwe ervaring hier in de vroege ochtend zo fris te zijn terwijl ik net - nog niet warm - een steile helling op ben gereden. Is het de regen van gisteren, die de atmosfeer licht en luchtig heeft gemaakt, na de van onweer bezwangerde lucht van de afgelopen dagen? Of het overvloedig groen van deze omgeving, een welkome verandering na de kale landbouwgebieden van hiervoor? Piep, piep, piep. Hoor ik van ergens onder mij. Ik houd mijn benen even stil. Het geluid is weg. Omdat de weg nog steeds oploopt trap ik snel weer door. Piep, piep, piep, klinkt het weer. Met mijn blik op de trapper gericht trap ik rustig door. Wanneer de rechter trapper het bovenste dode punt is gepasseerd klinkt net daarna 'piep'.

Links is er telkens een 'tok'. Daaraan ben ik ook nog niet gewend, al weet ik inmiddels dat het plastic uiteinde van het koordje aan mijn schoen dit geluid veroorzaakt. Met een acrobatische beweging van mijn voet bij het in de toeclip schuiven, ben ik in staat het koordje onder de beugel van de toeclip te krijgen. Dan kan het niet meer vrijelijk op en neer zwaaien en ben ik van het 'tok' geluidje verlost. Elke ochtend ben ik dat weer vergeten. De irritatie daarover neemt langzaam af. Er zijn zelfs momenten dat ik mijzelf voorhoud dat het eigenlijk wel een lekker ritmisch geluidje is. Al was dat alleen maar om mijn pedaalslag niet te hoeven onderbreken om links en rechts het koordje onder de toeclip te krijgen. Bergop is dat sowieso een gevaarlijke missie, met slingeren en stilvallen als risico's.

De 'piep' houdt me bezig. Als dit het asje van de pedaal is dan kon dat wel eens een groot probleem zijn. Ik zie de kogeltjes van het lager al op het asfalt stuiteren en dat ik vanaf dan met rechts alleen een dun stangetje als trapper moet verder rijden. Waarop ik dan balancerend met de bal van mijn voet, probeer vooruit te komen. Zie je wel, het zijn toch pongelpedalen die ik gekocht heb. Of zou een van de moertjes die ik er in Brunssum zelf op gezet heb, los zijn getrild? Na nog een paar minuten peinzen over de mogelijke problemen en de gevolgen daarvan - met als ultieme conclusie: Dit is het einde van deze fietstocht! - stop ik om de trapper te inspecteren. Ik draai de trapper een paar keer met mijn hand om haar as. "See no evil, hear no evil", natuurlijk. Maar weer doorrijden. Piep, piep, piep, klinkt het weer bij elke pedaalslag. Alleen rechts. Nog een paar kilometer houd het me bezig totdat ik merk dat de fiets niet uit elkaar valt, de trapper het blijft doen en ik alleen mezelf ermee heb zolang ik mijn aandacht erop blijf richten. Mijn laatste analyse is dat de regen een roestig plekje heeft veroorzaakt ergens in de trapper. Dat dat niet zichtbaar is, maar wel iets hoorbaars heeft veroorzaakt. Bewust richt ik mijn aandacht op de prachtige omgeving. Telkens wanneer ik even ben gestopt, schrik ik bij het wegrijden weer van het piepje.

Day 9, Stage 8

Varenne 64.7km k404m.
Natte dag. Lekker fietsen glooiend parkoers. Mooie camping leuke ontmoetingen. Ook 1 Sheila. Slaap als Bruce in Frankrijk.#

Dun

Nee niet ik, zo heet het plaatsje hier. Inderdaad zonder Ver.

Vandaag regen, en een nihil mobiel saldo. Opwaarderen schijnt niet helemaal te lukken, gelukkig is er een prima achterwacht/redactie. Voorlopig kunnen we een paar dagen vooruit zonder internet, het blijft behelpen in dit land van de vooruitgang.

Maar goed, het eten is prima, de hellingen prettig en de mensen... ça va.
Nee hoor best leuk, als je wat frans spreekt. Nog 30 te doen vandaag, weer eens in de benen.

Hoe het verder gaat? Broes heeft nog steeds heimwee, al ruim een week, maar probeert het gewoon nog een dag.

Hasta la Tourmalet!

Bruce

Regen

Gisteravond het gigantische onweer over Noord-Frankrijk, het gesprek van de dag. Iedereen heeft wel een verhaal over wat ie deed op het moment dat de hardste donderklappen over het land galmden. Half doof werd de een, de ander voelde het tot in zijn ingewanden. En dan de stortregens. Alsof de Moesson tot in Frankrijk is doorgedrongen. Straten blank, fietsers die tot aan hun assen door de plassen ploeterden. Het schuilen in schuren, bushokjes of zelfs onder bomen - hoe dom gevaarlijk met al die bliksemflitsen.
En vanochtend verwacht iedereen weer de stralende zon van de afgelopen dagen. Want we zijn toch in Frankrijk, en het is toch al juli! Maar niets van dat al! Door de nacht heen vielen talloze kleine buitjes. En nu vanochtend is het druielerig, met af een toe een flinke plens wanneer de wind even aanwakkert. Na de hitte van de afgelopen dagen is dit wennen. Het is niet koud, maar frisjes. Ik vind het eigenlijk wel lekker, mijn verbrande plekken op armen en benen krijgen zo wat rust van de brandende zon en het ademen gaat me ook beter af, meer zuurstof in deze koudere en nattere lucht. Ik voel me fitter en heb eigenlijk wel zin om wat te doen. Want om nu de hele dag in de tent te gaan liggen afwachten tot het stopt met regenen... Alleen de gedachte eraan zet me al tot daden. Ik wandel maar eens rond om hier en daar te vragen naar de verwachtingen, persoonlijk en officieel, over het weer.

Mijn buren uit Bastogne, Ariel en Sara, zien het niet zitten: "We fietsen niet als het regent, daar heb ik geen zin in." luidt zijn duidelijke antwoord. Ik riposteer nog dat het vanmiddag best beter zal zijn, "kijk daar in de verte, richting zuiden, is de lucht al wat lichter dan hier": de aartsoptimist in mij is vanochtend ook wakker geworden. Ze gaan de oude vesting bezoeken. Ik niet, ik ga fietsen, er komen nog genoeg oude stenen op mijn pad en die bekijk ik liever als het droog is. Regen? Fietsen! Nat word je toch en op de fiets heb je daar het minste last van, je bent toch al nat van het zweten. Enig minpuntje is dat het wat kouder aanvoelt. Vandaag is de luchttemperatuur nog ver boven de twintig, deste meer reden om te fietsen. Het is rustig op de weg en het voelt als een maandag waarop half Frankrijk last heeft van het weekend. Maar misschien is dit gewoon een rustige streek. Ik kom maar weinig mensen tegen, de regen wordt langzaam minder, en het golft hier veel aangenamer dan de afgelopen dagen. Eigenlijk is het een prima dag om te fietsen!

Ondanks het weinige verkeer ben ik niet de enige die op pad is. Het is zelfs erg druk op de weg en voortdurend manoeuvreer ik om botsingen, een ongeval met letselschade, of zelfs een dodelijke aanrijding te voorkomen. Honderden, nee duizenden slakken zijn op weg van de ene kant naar de andere kant van de weg. Ze kruisen allemaal mijn route, of nee: ik kruis het pad van al deze euhh wandelaars? Nee kruipers, of wacht: glijders. Ja dat is het ze glijden voort over hun eigen slijm. Maar echt glijden is het niet, want telkens wanneer ze een stukje voortgegleden zijn, moeten ze de glijbaan weer voor hen fabriceren. Alsof Erben Wennemars met een instant ijsmachine op zijn rug, na elke gegleden meter, de volgende weer moet voorzien van een laagje glij-ijs. Dat schiet niet op, alhoewel het me wel een eerlijke uitdaging lijkt. Of, zou ik dan met een asfalteermachine op mijn fiets moeten rondrijden?

Wat er gebeurt met al die slakken is al te voorspelbaar als gruwelijk. De minderheid haalt de finish. Het is geen wedstrijd in wie er het eerst is, het is een wedstrijd in wie er aankomt. Zoals in essentie elke wedstrijd een persoonlijke strijd is, het gaat om jouw finish, het heelhuids aankomen op de afgesproken plek. En de vraag stellen, 'waarom steken die slakken de weg over', is naief. Ze trekken op het moment dat er voldoende vocht in de grond zit. Dat is geen reden maar een biologische vaststelling. Het beestje is geprogrammeerd om dat te doen, vrij naar Darwin is de aanpassing om te trekken bij vochtige grond voor de slak een succesvolle overlevingsstrategie. En ondanks onze slakverdelgingsstroken, blijft de soort toch bestaan. Er is nog geen noodzaak voor de slak om onze wegen te mijden.

We blijven mensen en gaan toch verder op zoek naar een reden voor dit gedrag van de slak. Zou er niet een diepere grond zitten achter het oversteken van de weg, wat haast lijkt op een kamikaze actie? Zijn de slakken levensmoe en is dit hun euthanasie praktijk? Dan ben ik de euthanasie arts zonder papieren, want een enkeling is onder mijn achterband tot prut gedrukt. Bruine prut, die opdroogt tot die bruine vlekjes op de weg die je in Frankrijk veelvuldig ziet een paar dagen na de laatste regen. En ik altijd maar denken dat dat modder was! Is dit het dan, is dit de simpele verklaring voor het gedrag van deze beesten? Een zelfverkozen einde aan hun leven? Of is de werkelijkheid veel gruwelijker, maar ook natuurlijker? En heeft het te maken met het toeval volgens Darwin? Is de eerste slak die ooit stierf op de weg aanleiding voor massa eettoerisme? Want de slak is natuurlijk ook gewoon een voedzaam hapje, vraag maar eens aan een fransman.